زیارت اربعین سیدالشهداء علیه السلام (1) یک جمله از زیارت اربعین 1 در زیارت اربعین امام حسین علیه السلام میخوانیم: وَ أَعْطَیْتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیَاءِ یکی از فقرات مهم زیارت اربعین است که به خداوند متعال عرض میکنید إِنِّی أَشْهَدُ أَنَّهُ وَلِیُّکَ وَ ابْنُ وَلِیِّکَ وَ صَفِیُّکَ وَ ابْنُ صَفِیِّکَ وَ أَعْطَیْتَهُ مَوَارِیثَ الْأَنْبِیَاءِ خدایا شهادت میدهم مواریث انبیاء را به سیدالشهداء علیه السلام عطا کردی ====================================== اول: آدم علیه السلام برگزیده خداست در زیارتهای امام حسین علیه السلام نیز میخوانید: السَّلامُ عَلَیْکَ یَا وَارِثَ آدَمَ صَفْوَةِ اللَّهِ سلام بر تو ای وارث آدم برگزیده خدا در زیارت اربعین میخوانید امام حسین علیه السلام نیز صفیِّ الله است السَّلامُ عَلَى صَفِیِّ اللَّهِ یا میخوانید: أَشْهَدُ أَنَّهُ وَلِیُّکَ وَ ابْنُ وَلِیِّکَ وَ صَفِیُّکَ اما وجه افضلیت امام حسین علیه السلام بر حضرت آدم علیه السلام: آدم علیه السلام فقط خودش برگزیده خداست اما سیدالشهدا علیه السلام هم خود برگزیده خداست هم فرزند برگزیده خداست صَفِیِّ اللَّهِ وَ ابْنِ صَف

معیار انتخاب دوست از دیدگاه اسلام اعوذ بالله من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَا يَبْلُغُ مِدْحَتَهُ الْقَائِلُونَ وَ لَا يُحْصِي نَعْمَاءَهُ الْعَادُّونَ وَ لَا يُؤَدِّي حَقَّهُ الْمُجْتَهِدُونَ الَّذِي لَا يُدْرِكُهُ بُعْدُ الْهِمَمِ وَ لَا يَنَالُهُ غَوْصُ الْفِطَنِ الَّذِي لَيْسَ لِصِفَتِهِ حَدٌّ مَحْدُودٌ وَ لَا نَعْتٌ مَوْجُودٌ وَ لَا وَقْتٌ مَعْدُودٌ وَ لَا أَجَلٌ مَمْدُودٌ فَطَرَ الْخَلَائِقَ بِقُدْرَتِهِ وَ نَشَرَ الرِّيَاحَ بِرَحْمَتِهِ وَ وَتَّدَ بِالصُّخُورِ مَيَدَانَ أَرْضِهِ، وَالصَّلاة وَالسَّلامُ عَلی سَیدِالاَنبِیاء وَالمُرسَلین مولانا ابی القاسم محمد صلی الله علیه و آله وسلم وَ عَلی اَهلِ بیته الطَیّبین والطاهرین المعصومین علیهم السلام وَ لعنةُ الله علی اَعدائهم الی قیامِ یومِ الدّین. اما بعد قال الله تعالی فی القرآن العظیم: «يَا وَيْلَتَي لَيْتَنِى لَمْ اَتَّخِذْ فُلاَناً خَلِيلاً»؛ «ای وای برمن، کاش فلان (شخص گمراه) را دوست خود انتخاب نکرده بودم».[1] فریادهای حسرت بار و نالهxadهای ای وای ای وای از دست دوستان بد و ناباب در کنج زندانxad

دنیا مزرعه آخرت بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الحمد لولىّ الحمد و خالقه و باعثه و وارثه حمدا لا ينبغى لاحد سواه و هو اهله و مستحقّه و الصّلوة و السّلام على سيّد رسله و خير خلقه و افضل بريّته حبيبه و نجيبه و خيرته و صفوته و معلّم كتابه سيّدنا و نبيّنا محمد خاتم النبيين و على آله الطاهرين لا سيّما بقيّة اللّه في الأرضين و لعنة اللّه على اعدائهم الى يوم الدين. اما بعد قال الحکیم فی محکم کتابه الکریم «وَ ما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْ ءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ زِينَتُها وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى أَ فَلا تَعْقِلُونَ» [1]. آنچه به شما داده شده، متاع زندگى دنيا و زينت آن است و آنچه نزد خداست بهتر و پايدارتر است آيا انديشه نمى كنيد؟! . مقدمه این موضوع یک موضوع عام است که همه طبقات جامعه (چه مرد چه زن ، چه جوان چه پیر چه امیر چه غریب چه عالم چه جاهل و ... ) از اول خلقت بوده و خواهد بود و شکوک و شبهات ، خیلی ها را فرا گرفته است زیرا در باره دنیا و اینکه ارزش آن ذاتی است یا عرضی ، و هدف است یا وسیله ، دیدگاه های متفاوت وجود دارد : برخی از مکاتب سعادت و خوشبختی انسان را در تر

نشانه جهالت اگر بخواهیم آدم عاقل و عالم را از جاهل بازشناسیم، می بایست به کارهای او توجه کرد، زیرا عقل و جهل در رفتار آدمی خود را نشان می دهد. در این جا به برخی از این نشانه های جاهل اشاره می شود. ۱٫ نافرمانی خدا: انسان عاقل کسی است که جز اطاعت خدا نکند اما جاهل جز نافرمانی نبرد. رسول خدا صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید:إِنَّ الجاهِلَ مَن عَصَى اللّه وَإِن کانَ جَمیلَ المَنظَرِ عَظیمَ الخَطَرِ؛ نادان کسى است که نافرمانى خدا کند، اگر چه زیبا چهره و داراى موقعیتى بزرگ باشد.(اعلام الدین فی صفات المؤنین،ج۱،ص۵۶) ۲٫ شوخی زیاد: از دیگر نشانه های جهالت شوخی زیاد است؛ چرا که از چشم مردمان می افتد و مردم چنین فردی را جاهل می شمارند و با او را رفتاری که در شان عاقل است نخواهند داشت. از این روست که امیرمومنان (ع) به مردمان هشدار می دهد که از شوخی زیاد اجتناب کنند تا متهم به جهالت نشوند و عزت و کرامت ایشان از میان نرود. آن حضرت على علیه السلام می فرماید:مَن کَثُرَ مِزاحُهُ استُجهِلَ؛ هر کس زیاد شوخى کند، نادان شمرده مى شود.(شرح آقا جمال خوانساری بر غررالحکم، ج۵، ص۱۸۳، ح۷۸۸۳) ۳٫ تکبر : از

(حجت الاسلام والمسلمین قرائتی) بسم الله الرحمن الرحیم «الهی انطقنی بالهدی و الهمنی التقوی» انبیاء یک صفات عمومی دارند. مثلاً همه آنها معصوم هستند. همه آنها بهترین فرد زمان خود هستند، یک کمالاتی برای همه انبیاء است. اما یک چیزهایی پیغمبر ما خصوصی دارد. در این جلسه میخواهیم وظیفه ما نسبت به پیغمبر را هم بگوییم. ادامه مطلب............................